«Հորս նույն հաստատությունում վիրահատել էին նաեւ 2006 թվականին, պատճառն աղիների անանցելիությունն էր։ Հետո, 2007-ի դեկտեմբերին վերականգնել էին հաստ աղիքը։ Վերջին 4 տարվա ընթացքում նա իրեն լավ էր զգում։ Բայց երբ կրկին ցավեր ունեցավ, գնացինք հիվանդանոց, ուղեգրեցին համակարգչային տամոգրաֆիայի։ Տամոգրաֆիան ցույց տվեց, որ հորս որովայնում թարախային տոպրակ կա, որոշեցին վիրահատել եւ հանել այն։ Վիրահատեցին, սակայն այդպես էլ չհանեցին՝ պատճառաբանելով, որ այն շատ խորն է եւ այդ հատվածին մոտենալ հնարավոր չէ։
Աղիքը հանեցին դուրս, որպեսզի այն դրսից գործի։ 10 օր անց՝ դեկտեմբերի 27-ին, հորս բաց վերքով դուրս գրեցին։ Այդ օրը երեկոյան նկատեցինք, որ վերքը տան պայմաններում ինքներս չենք կարող մշակել, կանչեցինք վիրահատությունը կատարած բժշկին՝ Անահիտ Գեւորգյանին, նա ասաց, որ վերքը կլավանա, ուղղակի պետք է վիրակապեր անել։ Ծանոթ բժիշկներ ունեինք, խնդրեցինք մասնագետի ձեռքերով գոնե օրը մեկ անգամ փոխել վիրակապը։ Մեր ծանոթ բժիշկը չմերժեց եւ վիրակապ անելու ժամանակ ասաց, որ հորս վիրահատելիս ասեղով վնասել են նրա բարակ աղին՝ այն կարելով մաշկի հետին պատին։ Հայրս պառկած վիճակում հազացել կամ փռշտացել էր, ինչի հետեւանքով կարը պատռվել էր, ինչն էլ վնասել էր բարակ աղին։
Երբ այս մասին ասացինք վիրահատող բժշկին, նա պատճառաբանեց, որ հորս մոտ չարորակ ուռուցք է, եւ նրա աղիներն ուղղակի քայքայվում են։ Փետրվարի 17-ին հայրս մահացավ։ Դիահերձման ժամանակ պարզվեց, որ ինքը մահացել է ֆիբրինոզ պերիտոնիտի հետվիրահատական բարդությունների հետեւանքով։ Չարորակ ուռուցք հորս մոտ այդպես էլ չհայտնաբերվեց, այնպես որ, նրա մահվան պատճառը եղել է ֆիբրինոզ պերիտոնիտը»,- համոզմունք հայտնեց Գոռ Նարինջյանը։
Այս խնդրի առնչությամբ, զրուցեցինք նաեւ հիվանդին վիրահատած բժշկուհու՝ Անահիտ Գեւորգյանի հետ: Նրա խոսքով, Հրանտ Նարինջյանն իրենց բուժկենտրոնում չարորակ ուռուցքի եւ աղիների անանցանելիության պատճառով վիրահատվել է դեռ վեց տարի առաջ։ «Այն ժամանակ ուռուցքը հեռացրեցինք, աղին դուրս բերեցինք փորի վրա։ Դրանից ութ ամիս հետո պարզեցինք, որ մետաստազներ չկան, աղիքը կրկին միացվեց։ Անցյալ տարի նրա հայրը կրկին դիմեց մեզ, համակարգչային տամոգրաֆիայի արդյունքում կրկին ուռուցք հայտնաբերվեց։
Տամոգրաֆիայի տվյալներով՝ դա ուռուցքային կոնգլոմերատ էր, եւ ախտահարված էին նաեւ միզապարկի հետին պատը, նաեւ բարակ աղիքի գալարը։ Այդ ուռուցքը տեղում չվիրահատվելու ենթակա ուռուցք էր։ Սա բժշկություն է եւ ամեն բան ունի իր հիմնավորումը, պատճառահետեւանքային կապը։ Այնպես որ, ամբողջովին հերքում եմ Գոռ Նարինջյանի մեղադրանքները, թե իր հոր մահվան մեջ մենք ենք մեղավոր։ Հիվանդը մեր բուժհաստատությունից դուրս գրվելուց 2,5-3 ամիս անց է մահացել»,- իր ասածը հիմնավորեց բժշկուհին։
